Een zeven komma zes is een acht.

Het is rapportentijd; het strategisch leren moet nu haar vruchten afwerpen. Hoe slecht een puber ook in wiskunde is: de lastige berekeningen voor het benodigde aantal (totaal-)punten op je rapport, heeft hij of zij razendsnel onder de knie.

Een 7,4 blijkt een 7,4 te zijn, maar vanaf een tiende punt meer spreek je over een acht. Oók als er een 7,5 op je rapport vermeld staat. Zo gebeurt het dat er aan tafel twéé rapporten besproken worden: de cijfers die zonder enige opsmuk vertellen over de huidige stand van zaken én het rapport wat vertelt van heldendaden: zeven komma zoveels worden achten, een verdwaalde acht komma zes wordt een negen, een 5,5 wordt verkocht als een zes en mocht je als ouders twijfelen over de inzet van puber-lief, dan wordt nog graag vermeld hoe een cijfer zich verhoud tot de gemene deler in de klas.
Bijna elke puber blijkt, als het gaat om eigen rapportcijfers, een talent voor het vak statistiek te hebben: want die dikke onvoldoende kan namelijk nog steeds ‘het beste cijfer van de klas zijn’!

We verwachten zelfwerkzaamheid en discipline die we zelf amper hebben.

Hoe was het, aan het eind van het vorige schooljaar? ’s Ochtends een rustig ontbijt, misschien in de haast naar school en dan naar je werk. In de wetenschap dat je pre-puber na schooltijd gewenst of ongewenst, naar de naschoolse, de buitenschoolse, de sportschoolse of de creaschoolse ging.

Wat voor een schoolse dan ook, maar ná schooltijd was je kind in professionele, veilige handen.
Tijden veranderen: nog geen 8 weken na deze overzichtelijke periode bel je aan de hand van het rooster: op maandag om half 3, dinsdag om 4 uur, woensdag zoals maandag, en donderdag om 2 uur. Tenzij je al eerder gebeld bent met de mededeling dat school vandaag wat eerder ophoudt.

Vrijdagmiddag is een creatieve middag. Op school, tot 4 uur. Vreemd eigenlijk: in een periode dat kinderen volgens hersenonderzoekers gevoelig zijn voor alle verleidingen die op hun pad komen, worden ze aan hun lot overgelaten.
We verwachten zelfwerkzaamheid en discipline die we zelf amper hebben.

Als ouders hebben we gestreden voor professionele en betaalbare kinderopvang, hebben we meegedraaid in overlegorganen; in de MR, GMR of OR van de voor-,tijdens-, en naschoolse opvangen.
En na al die jaren is hier het grote gat: geen opvang behalve particuliere, professionele huiswerkbegeleiding.

Jongens, hoe voed je ze op?

Als je een strijd te strijden hebt, moet je groot inzetten. Dat gold indertijd ook voor de Grote Emancipatiestrijd. Pas sinds 1919 mogen wij vrouwen gelijk met de mannen oplopen naar de stembus én stemmen. De tijden dat vrouwen zonder toestemming van echtgenoot of vader een huis konden kopen ligt ver achter ons. De strijd is misschien nog niet gestreden, maar wij vrouwen zijn wel flink op weg. In ieder geval in het onderwijs: 68% van de leerkrachten zijn vrouw wat automatisch betekent dat mannen met 32% het onderspit delven.

Maar is dit winst voor de ontwikkeling van jongens? Steve Biddulph heeft een boek geschreven om duidelijk te maken dat meisjes en jongens écht anders zijn en diezelfde jongens écht mannen nodig hebben voor een evenwichtige ontwikkeling. Het sleutelwoord is testosteron; die speelt een nogal grote rol in het mannen leven: rond het elfde jaar is het testosterongehalte 800% meer dan in de peutertijd. Soms vlucht een deel van dit hormoon in oestrogeen, vandaar dat sommige jongens tijdelijke borsten hebben.

Gierende hormonen. Ze zoeken een uitweg: vandaar het stoeigedrag, het grenzen zoeken, soms gewenst, soms ongewenst. Steve B. zegt dat meer mannen in de omgeving van jongens het antwoord is.

mams twittert

Denk je dat je alles snapt – outlook is geïnstalleerd en werkt al jaren naar tevredenheid, de technische trucjes van je laatste mobiel heb je inmiddels redelijk op je netvlies en ook google heeft bijna al haar geheimen prijs gegeven – en dan komt twitter.

Gek woord eigenlijk, dat twitter. Lijkt op … kwetter. Een nest vrouwen die om het hardst kwetteren waar ze koopjes op de kop hebben getikt. Terwijl het een echt mannen ding blijkt te zijn.

Twitter dus. Hoe het werkt is me uitgelegd. Door zo’n snelle puber die dan éventjes op dit knopje, éventjes op dat knopje, en dan doe je zo, pffff, zo, zucht, zo. Knopje drukken. Klaar.
Euh? Denk ik dan. Hoe ga ik dit dan doen? En ook belangrijk: is het leuk? Handig? Tijdbesparend?

Dit hardop vragen bleek niet verstandig. Nu ben ik afgeserveerd . Zo maar binnen een kwartier van ‘toch wel een tof oudje’ afgegleden naar ‘het volwassen looser-schap’. Want het gaat helemaal niet om doeltreffend of handig bij twitter. Het is gewoon leuk.

Nu twitter ik dus. Omdat dat het leuk is.
En stiekem ook omdat ik me dan toch nog een beetje ‘een tof oudje’ voel.

mam, ik hou van je

Wist u dat? Dat een kind gemiddeld 400.000 keer hoort dat het iets niet goed doet? Tot zijn of haar twaalfde jaar. Vierhonderduizend keer!
En met de regelmatige boodschap ‘je hebt het wéér niet goed gedaan’ huppelt het de puberteit binnen. Ga d’r maar aan staan als puber-in-de-groei; jezelf staande houden tussen al die flitsende klasgenoten waarvan je denkt dat zij wél alles goed doen. En jij staat daar dan als stiekeme sukkel tussen. Weet jij veel dat je collega pubers het zelfde lot beschoren is?
Ooit heb ik gehoord dat je minimaal drie complimenten moet stellen tegenover één kritische opmerking. Een simpel rekensommetje zegt dat je 1 komma 2 miljoen keer moet hebben gehoord dat je OK bent.
Ik weet niet hoe het bij u thuis gaat, maar ik ga dat niet redden. Als mijn pubers om 8 uur het pand verlaten, zijn in ieder geval de thema’s op-tijd-naar-bed-en- er-sneller-uit, tandenpoetsen, vlekken op kleding en dat ze hun bordje best wel even in de keuken, óp het aanrecht, en niet er naast kunnen zetten, gepasseerd.
Laatst sneed het door mijn ziel toen de oudste de deur uitliep met de uitsmijter ‘mam, ik hou van je’.

stichting mamma weet alles steunen? Stem op ons via de website! we zijn genomineerd voor de Grote Gift van 3M en hebben uw stem nodig.

onsamenhangende samenleving

Nederland gaat steeds meer als los zand aan elkaar hangen. Dat is eigenlijk de vaststelling die pas geleden is gepubliceerd als het gaat om gezinnen.
Om te studeren verlaten we onze steden en dorpen, om te werken vestigen we ons aan de andere kant van het land (of de wereld). Zo komen familie en vrienden steeds vaker op afstand te wonen. We gaan natuurlijk weer nieuwe vriendschappen aan en deze blijken voor een groot deel gebaseerd op gemeenschappelijke kenmerken: kinderen bij elkaar in de klas, sport- of hobbyclub, vrijwillige inzet of ons tijdens ons professionele leven: het dagelijks werk.
De netwerkgroepen van mamma weet alles zijn niet te vangen in hobby of werk. Wat we als ouders wél delen is de lol in het opvoeden van pubers met zo af en toe (regelmatig) een dipje die je het gevoel geeft met topsport bezig te zijn. We delen tijdens deze ontmoetingen ook onze kennis. Hoe doe jij dat nou is een steeds terugkerende vraag. En dan blijkt zo’n bijeenkomst reuze leuk: je gaat meestal weg met het gevoel dat je het zo gek nog niet doet. Dat kan dan zo maar de opsteker van de week zijn!

verlangen naar de vakantie

Nog in Franse sferen, ruikend naar een dag autorijden vanaf een frisse camping stonden we pardoes weer in één van de Castricumse supermarkten. ‘Je gaat toch wel iets schrijven over pubers en vakantie he!’. De opmerking bleek geen vraag, maar een vaststelling. Ik blijk verbaasd te hebben gekeken. Iets schrijven over vakantie? Wat dan? Hoe afschuwelijk het is? Oh, ik kan de verhalen over eigen pubervakanties wel vertellen. Met een vader die touwtjes met belletjes voor onze tentjes spande. Voor ongewenst bezoek wat zich dan zou verraden … Maar zelf, slechte ervaringen over deze vakantie? Nee, eigenlijk niet. Wel denk ik bij terugkomst bijna iedere dag aan een boek wat ik gelezen heb. De strekking in een paar woorden: Hoe kijk je terug op de opvoeding van je kinderen? Heb je vertrouwen in wat je ze tot hun 12de levensjaar hebt meegegeven? Niet echt Hollands natuurlijk, tevredenheid over eigen inzet. Vertaal dit naar vertrouwen in je eigen opvoeding in de puberteit en leef daaruit. Daar kwam ik een heel eind mee, tijdens de vakantie. Geen, of misschien af en toe, een onvertogen woord. Wat ben je de vakantiesfeer toch snel kwijt.
Puber 1 & 2 verlangen vast terug naar de vakantie.

klinkt als gezonde puber

Alles is relatief; terwijl bij ons thuis nog steeds de alcohol--drugs-huiswerk-niet-doen-discussie up to date is, is een gezin nog geen 100 verder kilometer landinwaarts druk doende om duidelijk te maken dat het helemaal niet gek is dat een 13-jarige alleen over de wereld wil zwerven.
Terwijl we als ouders bijna allemaal wel eens verzucht hebben dat het bést lekker zou zijn, als ze je puber eens een tijdje elders ging wonen, staan we nu zo ongeveer enmasse achter de kinderbescherming. Want eigenlijk kan het niet, zo alleen in een bootje als je dertien bent. Duidelijke, emotionele en soms zelfs irreële overwegingen buitelen over elkaar in de media. Maar, we gaan deze discussie hier niet nog eens dunnetjes over doen, haal gerust even opgelucht adem.
Het enorm grote verschil in pubers, dat houdt me wél bezig; is de ene puber bijna niet vooruit te branden en hangt passieloos onderuit op de bank, komt de andere puber in aanraking met de rechterlijke macht omdat ze juist wél een passie heeft en niet van plan is zich te schikken in het één of andere systeem! Dit laatste stelt me wel gerust: dat klinkt weer als een echte, gezonde puber!

schoolcampus

‘Mam, dit jaar ga ik ga schoolspullen kopen met vrienden, denk ik.’ Oeps, daar gaat mijn jaarlijkse uitje naar het land van jeugdsentiment. Niet de aanblik van stellingen vol met potloden en niet weten of je een HB, B of H potlood moet aanschaffen. Niet samen al die agenda’s bekijken, becommentariëren, nóg een keer doorbladeren, toch maar niet doen om aan het eind van de rit nog even snel de keuze bij te stellen en tóch die eerste agenda te kopen. Als hij er dan nog is.
Niet betrokken zijn bij de keuze van de kleur van het kaftpapier of minimaal op de achtergrond aanwezig . Dit jaar geen discussie over het wel of niet aanschaffen van een multomap omdat ik dat altijd zo handig vindt.
Voor mij dit jaar geen schoolcampus.
Gelukkig weet ik me getroost door het feit dat schoolspullen niet zo heel graag bij mijn pubers blijven. Net zoals eastpack’s, mobiele telefoons, nog in te leveren werkstukken, sportspullen, portemonnees en briefjes van school (voor ons ouders). Alles kan zo maar, opeens, weg zijn.
Tweede ronde, nieuwe kansen!

bruggers van nu

Een rondje pre-bruggers leert me dat het schoolleven verandert is. Boeken? Wel nee, alleen een laptop. Daar staat alles op. Ook mijn rooster. Huiswerk? Dat hebben we op die school niet. Dat maken we op school. Ook op de laptop.
Puber 2 weet nog van zijn teleurstelling; zijn Fokke en Sukke agenda bleek niet toegestaan. School zelf regelt een saaie, vast door een naïeve, zogenaamde creatieve meisjes-moeder samengestelde agenda. Zacht blauw, zacht roze en hier en daar een versiering met bloemetjes en wollige stripfiguurtjes. Desastreus natuurlijk, voor een brugger die graag stoer zijn nieuwe schoolcarrière wil starten.
Ook niet meer van deze tijd: de overvolle boekentas waarin je de spaanplaten-tekendoos meteen plet: zo’n lucifer-houtjes doos hield natuurlijk nooit de pubergedrevenheid om álles, en dan ook echt álles, in de verplichte leren tas met twee voorvakken te proppen.
Bruggers van nu weten dat ze alleen de boeken voor de lessen van de eerste dag mee moeten nemen. Dat hebben ze geleerd tijdens de introductiedagen. Net zoals het geblinddoekt kunnen lopen door de nieuwe school met haar eigen gangen- en trappenstelsel.
Niets meer van terug te vinden, de eerste nieuwe-school-dagenstress met die veel te volle boekentas die je in totale paniek door onbekende gangen zeult. De bruggers van nu weten niet wat ze missen!

onafhankelijk

Twee meisjes van een jaar of 17 slepen tassen vol met schoolcampusartikelen het perron van Amsterdam CS over. Uit de tassen steken rollen kaftpapier, stille getuigen dat het bijna gebeurt is met de vakantie. Ombeurten kijken ze nog even in elkaars tas om de nieuw verworven schriften, pennen, gummetjes en geo driehoeken nog eens te bekijken. De twijfel slaat bij één van hen toe als ze nog een keer naar haar schriften kijkt; ‘was het nou wel verstandig om te investeren in de roze bloemetjes motieven? Gek eigenlijk, dat er geen penetui in de zelfde stijl te koop is. Toch een bewijs dat er verkeerd gegokt is?’
De vriendin ziet het minder somber in; die etui’s waren vast uitverkocht omdat het zo’n succes is. Dat is toch altijd zo met populaire producten? De rust daalt weer neer op het bankje.
Om heel snel plaats te maken voor een nieuw – onrustig – thema: de schoolboeken!
‘ik hoop dat ze er een beetje rekening mee houden dat die boeken ook gekaft moeten worden’, begint één van de twee. ‘Je weet wel, van die slappe kaften, die zijn zo lastig om te doen. Mijn moeder kaft die altijd, maar ik heb er een hekel aan om afhankelijk te zijn’.

u nadert een kruispunt

‘U nadert een belangrijk kruispunt. Eigenlijk zou je als ouders van een aankomende brugpieper zo’n waarschuwing moeten krijgen. Want een kruispunt is het, die eerste stap naar het voortgezet onderwijs. Geen tussen-de-middag-boterham meer, geen vrijdagmiddag-toneel-uitvoering.
Ook geen regelmaat meer, want hoe scholen hun best ook doen, soms vallen er lessen uit. Zijn ze eerder thuis of, nog beter, kunnen ze een uurtje later beginnen.
Je leven verandert totaal vanaf de dag dat ze bepakt en bezakt met álle boeken, schriften, tekendozen, pennen en linialen naar school fietsen.

Dit zijn dan alleen nog de praktische zaken; over de hormonenbuien die je als ouders over je heen uitgestort krijgt heb ik het dan nog niet eens gehad. ‘Het lijkt wel een virus; hij heeft nog nooit van die buien gehad en na 3 weken brugklas … bingo!’ En wat dacht je van haar fiets die de eerste week fietsenrek nog maar nauwelijks heeft overleefd? Een zielig bungelende lamp is het bewijs dat het stalen ros ooit compleet is afgeleverd.

kort haar

‘Mamma, je moet niet schrikken als je me straks ziet’. Aan de telefoon is puber 2. Op mijn vraag waarom ik niet moet schrikken zie ik Beurs-steun-en-toeverlaat glimlachen. ‘Ik heb mijn haar gedaan en het is heel kort. De moeder van een vriendje heeft geholpen.’ Met deze informatie moet ik het nog even doen. ‘Ik heb hem al gezien, en herkende hem meteen’, is de niet helemaal geruststellende boodschap die ik na dit telefoongesprek krijg.
De schrik is des te groter als het moment daar is; mijn puber staat met een ‘chemocoupe’ voor me. Weg zijn de prachtige rode lokken waar ik altijd zo trots op was. Weg is het laatste beetje ‘babyface’. Ook met dit kind ben ik, voor eens en voor altijd, terecht gekomen in de tijd die puberteit heet.
Als hij met puberale onzekerheid voor me staat wordt ik overvallen door een déjà vu; mijn moeder die ernstig ziek is en waarvan ik het haar helemaal kort knip voordat een chemokuur dit oneervolle karweitje voor haar zal klaren. Het blijkt dat hij, na de euforie en de lol met vriendjes waarmee hij deze actie heeft uitgevoerd, deze emotie heeft voorzien. Vandaar het telefoontje. Om zichzelf én mij te sparen.

puberteit vs overgang

‘Vrouwen krijgen steeds later kinderen. De leeftijd van barende vrouwen is de laatste jaren flink opgeschoven; van gemiddeld 24 jaar in 1970, tegenwoordig hangt het rondom het 30ste levensjaar’.

Met enige verbazing leest Puber 1 deze informatie voor. Als er vanuit twee kanten bevestigend geknikt wordt is het heel even stil. Er wordt nagedacht.
Enig rekenwerk blijkt de volgende conclusie te hebben opgeleverd.

‘Als ouders steeds ouder worden met het krijgen van kinderen, dan heb je ook meer kans dat de overgang van vrouwen en de midlifecrisis van mannen samen met de pubertijd van de kinderen valt’. Dat dit in de ogen van een puber meer voordelen dan nadelen met zich meebrengt blijkt wel uit de samenvatting.

‘dan moeten wij het hier nog eens hebben over de manier waarop we met onze hormonen omgaan. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat dan alles alleen maar aan mij ligt, met mijn puberhormonen.’
Als de aanval nog directer wordt geopend met de vraag ‘zeg mam, hoe zit het nou met jouw hormonen? Kan ik niet meer dan stamelen ‘dat we het daar nog wel eens over hebben’. ‘Flauw, is het commentaar, we hebben het toch ook over de mijne? Eigenlijk zijn we collega’s.’

afspraak = afspraak

‘Je was een uur te laat. We hadden afgesproken dat je om 2 uur thuis zou zijn, en tot 3 uur hebben we liggen wachten. Dit is niet de afspraak. de discussie over 60 minuten langer feestvieren loopt flink op. Inmiddels hoor ik mezelf met stemverheffing praten en vanuit een ooghoek zie ik hoe manlief me op afstand probeert te kalmeren. Ervaring leert dat een discussie op deze toonhoogte gevoerd weinig winst oplevert. Maar ik ben boos. En ik heb gelijk. Afspraak is afspraak.
‘het gaat me niet om dat ene uur, probeer ik op een rustiger toon uit te leggen’. Het gaat erom dat ik je wil kunnen vertrouwen. Dat je je aan je afspraken houdt’.

Ik heb contact; de rustige toon werkt. Puber draait zich naar me toe en zegt ‘ik ben blij te horen dat het je niet om dat ene uur gaat. Je kunt me vertrouwen. Dat beloof ik je. Dus, waar hebben we het over?’ Tevreden duikt hij weer in zijn voetbalblad.
Ik stamp naar boven. En toch had ik gelijk.

tolerantie

Het gaat goed, met ons Nederlanders. We zijn gelukkig, vooral met ons zelf en we zijn ook te spreken over de kinderen, onze eigen kinderen wel te verstaan. Onderzoeken bevestigen dit. Het is wetenschappelijk verantwoord om te melden: u bent gelukkig. Ondanks de crisis.
Mensen om ons heen werken niet mee aan ons geluk; we ergeren ons aan de grofheid, de afname van de tolerantie en het verbale geweld.
Ook over de kinderen van anderen zijn we niet spreken; niet goed opgevoed en veel te brutaal.
Grappig eigenlijk; die uitkomsten gaan over u en mij: die ánder heeft het immers over ons als deze in onderzoeken klaagt over te weinig tolerantie, teveel grofheid en de onopgevoede kinderen. Die brutale, onaangepaste pubers zijn natuurlijk van u. En van mij. Laat ik niet flauw doen.
Als wij - de respectloze, ‘in bezit zijnde’ van die nóg brutalere pubers - ons nu eens niets aantrokken van die onderzoeken. Als we dan met elkaar, als brutale en onaangepaste Nederlanders onder elkaar, ons nou eens vréselijk gingen misdragen; elkaar gedag zeggen in het voorbijgaan op straat bijvoorbeeld. Zouden ze schrikken, die klagers? Ons betichten van brutaal gedrag? Het lijkt me het onderzoeken waard!

mijn pubers zijn dól op school

Mijn pubers zijn dól op school. Dat is dan ook vast de reden dat ze allebei besloten hebben om er een extra jaartje aan te plakken. Je hoeft er niet zo heel veel voor te doen, voor zo’n extra jaar. Zoals je dat zo mooi kunt zeggen: loon naar werken.

Als ik de dames en heren uit de puberhersen-wetenschap mag geloven gaan er nogal wat ervaringen en jaren overheen voordat een mens het principe van oorzaak en gevolg inziet én kan toepassen.
In al onze ouderlijke onschuld hebben we besloten, dat we onze pubers deze les gunnen; ‘aan de lijve’ leren dat inzet iets oplevert. Met meteen de andere kant van de medaille: dat géén inzet ook iets oplevert. Geen dreigementen maar boter bij de vis. En ik moet zeggen: dat kost energie. Makkelijker is het om de controle terug te pakken en er boven op te zitten. Blijven zitten is slecht verkoopbaar in een maatschappij waar alles voorwaarts, beter, groter, sneller en effectiever moet. Gelukkig hebben we een crisis die ons laat zien dat dit laatste ook het antwoord niet is.

alternatieven

Vooropgesteld: ik besef me dat ik een geluksvogel ben: geen kinderen met enge, onbehandelbare ziektes of gedragingen die mijn nachtrust teisteren. Het opgroeien gaat bij ons – met een dipje hier en een butsje daar – eigenlijk zonder slag of stoot. Recht van spreken heb ik dus niet, verbazen doe ik me wel over de toename van salonfähige diagnoses zoals bijvoorbeeld ADHD. Het blijkt dat wij Nederlanders kampioen ‘speciale’ kinderen zijn; maar liefst ruim 5% van de schoolgaande kinderen ontvangt zijn of haar educatie op een speciale school. Ik vis dit cijfer uit een publicatie in Elsevier van maart dit jaar. Vijf procent kinderen, dat zijn er veel! Natuurlijk ben je als ouders blij als je in tijden van opvoedkundig zwaar weer ondersteuning krijgt in de vorm van diagnose en bijbehorende financiën (lees: hulp!). Maar hoe werkt dit op lange termijn? Dan blijkt dat een etiket, hoe prettig ook in de jeugdige jaren, de rest van het leven een remmende werking heeft. Remmend als het gaat om mogelijkheden en toekomstperspectief. Critici zijn het er over eens: dit is géén goede zaak. Zo jong en dan al klaargestoomd worden voor een uitkering die er in de toekomst misschien niet eens meer is! Zijn we met elkaar echt niet in staat om alternatieven uit te denken en aan te bieden?

derde wereldoorlog

Bij binnenkomst sta ik even in totale verbijstering in de deuropening stil. Het is alsof de derde wereldoorlog net is uitgevochten. In onze huiskamer wel te verstaan! De vrede moet net getekend zijn, want zonder enige vorm van oorlogstrauma hangen twee pubers en twee honden in totale tevredenheid op de bank, voor de tv met de afstandsbediening onder handbereik.

Verspreid over de huiskamer zie ik halfvolle glazen met een laagje niet definieerbaar vocht staan, borden, doppen, jassen, tassen, kussens, een verdwaalde fles cola en lege flesjes energydrankjes. Dat laatste heeft weinig effect gehad, gezien de hangstand van het pubervlees.

Als ik hink-stap-sprong over tassen, jassen en kussens loop, ga ik bijna languit over een half lege fles cola. Ik bereid me op het ergste voor: ze hebben namelijk óók zelf gekookt.
De keuken moet het episch centrum van een bloedbad zijn, wat zijn weerga niet kent.

Tot mijn verbijstering tref ik daar een schoon aanrecht, met nog wat drogende pannen keurig in het gelid. Hier is duidelijk gewerkt.
‘Fijn he, om in een opgeruimd huis thuis te komen’, klinkt het tevreden vanaf de bank. Ik besluit ter plekke om mijn zegeningen te tellen.

naughty stoeltje

Ik kijk graag naar opvoedprogramma’s. Geen beter vermaak dan leedvermaak, zou mijn oma zeggen. Ik kan dan ook met weemoed kijken hoe onwillige, drammerige, brutale kleuterapen door een supernanny op een naughty stoeltje worden gezet en alles binnen 5 minuten weer koek en ei is. ‘mamma houdt van jou, laten we gezellig samen gaan spelen’.

Gisteravond had ik graag zo’n naughty stoeltje willen hebben. En dan op puberformaat. Na een avond tevergeefs sms-en, bellen en voicemails inspreken kwam Puber uren later dan afgesproken het huis binnen wandelen. In een walm van sigaretten- en alcohollucht.
We hoorden hem beneden scharrelen en daarna met nachtelijke energie de trap op huppelen.
Een vrolijk ‘hallo, daar zijn we weer’ heb ik niet kunnen beantwoorden. Ik vermoed dat er slechts verwijten – ‘hoe kun je me zo lang in onzekerheid en ongerustheid laten zitten’ – uit mijn mond waren gerold.

Gaan slapen met een boos hart is onverstandig. Een wijze les van – ja daar is ze weer – mijn oma heb ik deze morgen aan den lijve kunnen ondervinden. Een kater zonder een druppel alcohol die deze dag op een onprettige wijze inluidt. Een Puber met een ochtendhumeur die niets snapt van mijn verlangen naar dat stoeltje. Stout ben je, als je je moeder ongerust laat worden. Stout. Stout. Stout.
‘en kan ik dan nu gaan zitten om te ontbijten?’ Ja, ga jij maar zítten. Een kwartier lang. ‘mamma houdt van jou, laten we gezellig samen gaan ontbijten.’